Shloka 313
धृतराष्ट्रस्य मूर्च्छा तथा द्रोणविषयकप्रश्नाः
Dhṛtarāṣṭra’s Fainting and Questions Concerning Droṇa
अनर्हमाणान् कौन्तेयान् कर्मणस्तस्य तत् फलम् | मैंने अमर्षमें भरकर सदा कष्ट भोगनेके अयोग्य कुन्तीकुमारोंको क्लेश ही दिया है; परंतु मेरे इस बर्तावको द्रोणाचार्यने चुपचाप सह लिया था। उनके उसी कर्मका यह वधरूपी फल प्राप्त हुआ है
an-arhamāṇān kaunteyān karmaṇas tasya tat phalam |
ક્લેશ ભોગવવા અયોગ્ય એવા કુંતીપુત્રો પર મેં લાંબા સમય સુધી અંદર સળગતા અમર્ષથી માત્ર દુઃખ જ લાદ્યું. દ્રોણાચાર્યે મારા એ વર્તનને મૌન રહી સહન કર્યું હતું; આજે યુદ્ધના મધ્યમાં તેમનો વધ મને એ જ દોષકર્મનું કઠોર ફળ લાગે છે—જાણે તે પાછું ફરીને મારી સામે ઊભું થયું હોય.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Wrongdoing toward the undeserving does not remain isolated; it ripens into consequences (karma-phala). Dhṛtarāṣṭra interprets Droṇa’s violent end as a moral repercussion linked to sustained injustice and the silent complicity that allowed it to continue.
In the aftermath of events surrounding Droṇa’s fall, Dhṛtarāṣṭra speaks in self-reproach. He recalls how the Pāṇḍavas were repeatedly subjected to suffering despite being undeserving, and he connects that history of harm and endurance to the present catastrophe—Droṇa’s death in the war.