Shloka 326
वध्यमाना व्यदृश्यन्त शतशो5थ सहस्रश: । नकुल और सहदेवने घुड़सवारोंकी सेनापर आक्रमण किया। राजन! उन घोड़ोंने सोनेकी कलँगी तथा सोनेके ही अन्यान्य आभूषण धारण किये थे। वे सब सैकड़ों और सहस्रोंकी संख्यामें मरकर गिरते दिखायी देते थे
sañjaya uvāca | vadhyamānā vyadṛśyanta śataśo 'tha sahasraśaḥ |
સંજય બોલ્યો—તેઓ મારાતા મારાતા સૈકડાઓ અને હજારોની સંખ્યામાં ધરાશાયી થતા દેખાતા હતા. નકુલ અને સહદેવે ઘુડસવાર સેનાપર ચઢાઈ કરી; રાજન! તે ઘોડાઓ સોનાની કલંગી તથા સોનાના અન્ય આભૂષણોથી શોભિત હતા, છતાં તેઓ સૈકડા-હજારોમાં કાપાઈને પડતા દેખાયા।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim reality of war: once violence is unleashed, death becomes widespread and indiscriminate. It implicitly highlights impermanence and the ethical weight of actions (karma), reminding the listener that external grandeur cannot prevent mortal consequences.
Sañjaya reports a battlefield moment in which combatants are being slain in vast numbers—hundreds and thousands—emphasizing the scale and intensity of the fighting.