Shloka 29
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
समेत्य युधि संरब्धा विव्यधुर्निशितै: शरै: । तांश्व सर्वान् शरैस्तीक_््णर्जघान परमास्त्रवित्,साथ ही चित्रसेनके कवचको विदीर्ण करके उसकी छातीमें भी एक बाण मारा। तदनन्तर आपके वीर एवं महारथी राजकुमार युद्धमें एकत्र हो क्रोधमें भरकर अभिमन्युको तीखे बाणोंसे बेधने लगे; परंतु उत्तम अस्त्रोंके ज्ञाता अभिमन्युने अपने पैने बाणोंद्वारा उन सबको घायल कर दिया
saṃmetya yudhi saṃrabdhā vivyadhur niśitaiḥ śaraiḥ | tāṃś ca sarvān śarais tīkṣṇair jaghāna paramāstravit ||
રણભૂમિમાં એકબીજાની નજીક આવી, ક્રોધથી ઉન્મત્ત થઈ તેઓ તીક્ષ્ણ બાણોથી તેને ભેદવા લાગ્યા. પરંતુ પરમાસ્ત્રોના જાણકાર અભિમન્યુએ પોતાના ધારદાર શરોથી તેમને સૌને પ્રતિઉત્તર આપીને ઘાયલ કર્યા. એ સાથે જ તેણે ચિત્રસેનનું કવચ વિદારી તેની છાતીમાં પણ એક બાણ ઘૂસાડ્યું. ત્યારબાદ તમારા વીર મહારથી રાજકુમારો યુદ્ધમાં એકત્ર થઈ ક્રોધથી ભરાઈ અભિમન્યુ પર તીક્ષ્ણ બાણવર્ષા કરવા લાગ્યા; પરંતુ અભિમન્યુએ પોતાના શિત બાણોથી તેમને સૌને આહત કરી દીધા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger fuels collective aggression in war, yet disciplined mastery (knowledge of astras) can counterbalance numerical pressure. Ethically, it reflects the tragic momentum of battle: once wrath governs action, violence becomes reciprocal and escalating.
Multiple warriors converge and shoot sharp arrows in a coordinated attack. The targeted hero—described as a master of superior weapons—responds with keen arrows and wounds them all, turning the assault back upon the attackers.