Shloka 27
तरुणादित्यवर्णाश्न जायन्ते तत्र मानवा: । तथा माल्यवत: शड्ले दृश्यते हव्यवाट् सदा,वहाँके लोग प्रातःकालीन सूर्यके समान कान्तिमान् होते हैं। माल्यवान् पर्वतके शिखरपर सदा अग्निदेव प्रज्वलित दिखायी देते हैं
taruṇādityavarṇāś ca jāyante tatra mānavāḥ | tathā mālyavataḥ śṛṅge dṛśyate havyavāṭ sadā ||
ત્યાં જન્મતા મનુષ્યો પ્રભાતના નવોદિત સૂર્ય સમા કાંતિમાન હોય છે. અને માલ્યવાન પર્વતના શિખર પર હવ્યવાહ—અગ્નિદેવ—સદા પ્રજ્વલિત દેખાય છે।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human flourishing with a dharmic environment: radiance symbolizes inner purity and auspicious conduct, while the ever-burning sacrificial fire signifies continuous reverence for sacred duty and the sustaining presence of divine order.
Sañjaya is describing a particular region: its inhabitants are said to be naturally radiant like the dawn sun, and on the peak of Mount Mālyavat Agni—the oblation-receiving fire—is continually visible, indicating a perpetually sacred, ritually charged landscape.