Shloka 112
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
ततः शुभामापततीं स शर््तित विद्युत्प्रभां शान्तनवेन मुक्ताम् । गदां च मद्राधिपबाहुमुक्तां द्वाभ्यां शराभ्यां निचकर्त वीर:
tataḥ śubhām āpatatīṃ sa śaktim vidyutprabhāṃ śāntanavena muktām | gadāṃ ca madrādhipa-bāhu-muktāṃ dvābhyāṃ śarābhyāṃ nicakarta vīraḥ ||
સંજય બોલ્યા—પછી શાંતનુનંદન ભીષ્મે છોડેલી વીજળી જેવી તેજસ્વી અને શુભ શક્તિ ધસી આવતી હતી; વીર અર્જુને તેને બે બાણોથી કાપી નાખી. મદ્રાધિપ શલ્યની ભુજાઓથી છૂટેલી ગદાને પણ તેણે બે બાણોથી છિન્નભિન્ન કરીને નીચે પાડી દીધી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action in conflict: the warrior’s excellence lies in controlled, precise response—neutralizing incoming harm efficiently rather than acting from anger. It reflects kṣatriya-dharma where skill and restraint serve the larger order of battle.
As weapons fly in the Kurukṣetra battle, Bhīṣma hurls a lightning-bright śakti and Śalya releases a mace. The hero (understood as Arjuna in context) severs both weapons mid-course with two arrows, preventing their impact.