Shloka 25
एवमुक्त्वा ततः पार्थों ध्यायन्नास्ते महामना: । चिरमन्तर्मना भूत्वा शोकोपहतचेतन: । शोकर्त तमथो ज्ञात्वा दु:खोपहतचेतसम्
evam uktvā tataḥ pārtho dhyāyann āste mahāmanāḥ | ciram antarmanā bhūtvā śokopahatacetanaḥ | śokārtaṃ tam atho jñātvā duḥkhopahatacetasaṃ ||
સંજય બોલ્યા—આવું કહીને મહામનાવાન પાર્થ (અર્જુન) ધ્યાનમાં લીન થઈ બેઠો. લાંબા સમય સુધી તે અંતર્મુખ રહ્યો; શોકે તેની ચેતના ઢાંકી લીધી. તેને શોકાકુલ અને દુઃખથી દબાયેલ ચિત્તવાળો જાણીને (જોયનારને તેની આંતરિક સ્થિતિ સમજાઈ).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological reality that even a noble person can be overwhelmed by grief when confronted with the consequences of war. It frames Arjuna’s inward collapse as a prelude to discernment: moral action (dharma) often requires moving from sorrow-driven paralysis to reflective clarity.
After speaking, Arjuna falls silent and sits absorbed in thought for a long time, his mind struck by grief and suffering. Sañjaya describes his withdrawn, sorrow-afflicted state, setting the stage for others to respond to his crisis.