Shloka 27
श्वेत: कुरूणामकरोत् क्षयं तस्मिन् महाहवे,जिघांसन्तं युधां श्रेष्ठ तदा55सीत् तुमुलं महत् । संजय कहते हैं--राजन्! पाण्डवपक्षके लाखों क्षत्रियशिरोमणि महारथी विराट सेनापति शूरवीर श्वेतको आगे करके आपके पुत्र दुर्योधनको अपना बल दिखाते हुए शिखण्डीको सामने रखकर भीष्मके सुवर्णभूषित रथपर चढ़ आये। भारत! वे महारथी श्लेतकी रक्षा करना चाहते थे। इसलिये उसे मारनेकी इच्छावाले योद्धाओंमें श्रेष्ठ भीष्मपर उन्होंने धावा किया। उस समय बड़ा भयंकर युद्ध छिड़ गया
sañjaya uvāca |
śvetaḥ kurūṇām akarot kṣayaṃ tasmin mahāhave |
jighāṃsantaṃ yudhāṃ śreṣṭha tadā āsīt tumulaṃ mahat ||
સંજય બોલ્યા—તે મહાસંગ્રામમાં શ્વેતે કૌરવોમાં ભયંકર ક્ષય કર્યો. ત્યારબાદ યોધાઓમાં શ્રેષ્ઠ ભીષ્મ જ્યારે તેને મારવા ઉદ્યત થયા, ત્યારે જ યુદ્ધ મહાવિસ્તૃત અને તુમુલ બની ઊઠ્યું. એક તરફ રક્ષણનો સંકલ્પ, બીજી તરફ સંહારનો સંકલ્પ—આ બે પ્રતિજ્ઞાઓના અથડામણથી રણભૂમિ ભયાનક રીતે ઉથલપાથલ થઈ ગઈ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring ethical tension in war: loyalty and protection of one’s champion provoke counter-violence, rapidly intensifying conflict. It reflects the kṣatriya world where duty to defend allies and the resolve to neutralize a dangerous foe drive the battle’s momentum.
Śveta is inflicting heavy losses on the Kuru forces. In response, Bhīṣma—described as the foremost warrior—moves with the intent to kill Śveta, and this confrontation triggers a massive, chaotic engagement.