Shloka 156
गौरुडव्यूह-रचना तथा अर्धचन्द्र-प्रत्यव्यूह
Garuḍa Array and the Ardhacandra Counter-Formation
तेन तेनाभ्यधावन्त विसृजन्तश्न भारत । भारत! सैकड़ों वीर धनुष और तरकस लिये सुवर्णमय आभूषणोंसे विभूषित हो कितने ही विपक्षी वीरोंका विश्वस्त भावसे विनाश करके स्वयं भी शत्रुओंके प्रहारसे अत्यन्त पीड़ित हो रहे थे और स्वयं भी अस्त्र-शस्त्रोंका प्रहार करते हुए विभिन्न मार्गोसे इधर-उधर भाग- दौड़ कर रहे थे
sañjaya uvāca | tena tenābhyadhāvanta visṛjantaś ca bhārata |
હે ભારત! તેઓ એ જ રીતે વારંવાર ધસી જઈને શસ્ત્રો છોડતા હતા. ધનુષ અને તરકસ ધારણ કરીને, સુવર્ણમય આભૂષણોથી વિભૂષિત અનેક વીરો વિશ્વાસભર્યા નિશ્ચયથી વિરોધી વીરોનો વિનાશ કરતા; પરંતુ શત્રુપ્રહારો વડે તેઓ પોતે પણ અત્યંત પીડાતા અને શસ્ત્ર-અસ્ત્રોથી પ્રત્યાઘાત કરતા કરતા વિવિધ માર્ગોથી અહીં-ત્યાં દોડધામ કરતા હતા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the paradox of war: even victorious, confident warriors are simultaneously vulnerable to suffering. It highlights the kṣatriya arena where courage and destruction coexist with inevitable pain, reminding the listener that violence rebounds upon its agents and that battlefield success does not exempt one from affliction.
Sañjaya describes the ongoing melee at Kurukṣetra: warriors repeatedly charge, release weapons, and strike down opponents, while also being struck and wounded. The scene emphasizes rapid movement in many directions, the press of combat, and the mutual injury characteristic of a large-scale battle.