हयांश्व तेषां निर्भिद्य सारथींश्षु परंतप । शरैश्वैतान् समाकीर्य प्रायाच्छल्यरथं प्रति,परंतप! फिर उनके घोड़ों और सारथियोंको विदीर्ण करके उनके शरीरोंमें भी बहुत-से बाण जड़ दिये। इसके बाद श्वेतने शल्यके रथपर धावा किया
hayāṁś ca teṣāṁ nirbhidya sārathīṁś ca parantapa | śaraiś caitān samākīrya prāyāc chalyarathaṁ prati ||
પરંતપ! પછી શ્વેતએ તેમના ઘોડાઓ અને સારથીઓને ભેદી, બાણવર્ષાથી તેમના શરીરોને શરોથી જડ કરી દીધા; ત્યારબાદ તે શલ્યના રથ તરફ ધસી ગયો।
संजय उवाच
The verse highlights the grim mechanics of righteous warfare (kṣatriya-dharma): victory is pursued through tactical disabling of the enemy’s chariot-force (horses and charioteer), yet the narrative also implicitly foregrounds the ethical burden of such necessary brutality in war.
Sañjaya describes Śveta’s assault: he pierces the opposing side’s horses and charioteers, showers the warriors with arrows, and then advances to engage Śalya directly by charging toward Śalya’s chariot.