Shloka 17
Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
अवक्षिप्तावधूतानामसीनां वीरबाहुभि: । संजज्ञे तुमुल: शब्द: पततां परमर्मसु,वीरोंकी भुजाओंसे घुमाकर चलाये हुए खड्ग जब दूसरोंके मर्मपर आघात करते थे, उस समय उनका भयंकर शब्द सुनायी पड़ता था
avakṣiptāvadhūtānām asīnām vīrabāhubhiḥ | sañjajñe tumulaḥ śabdaḥ patatāṃ paramarmasu ||
સંજય બોલ્યા—વીરબાહુઓ દ્વારા ઘુમાવીને ચલાવેલા ખડ્ગ જ્યારે શત્રુઓના મર્મસ્થાનો પર પડતા, ત્યારે ભયંકર, ઘોર ગર્જના સમાન શબ્દ ઊઠતો હતો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim reality of war: prowess and weapon-skill culminate in strikes to the body’s vital points, producing not only physical destruction but an atmosphere of terror. Implicitly, it frames battle as a domain where ethical stakes are high and the cost of violence is palpable.
Sañjaya describes the battlefield moment when warriors swing and hurl their swords; as the blades land on opponents’ vital spots, a fierce, tumultuous clamor rings out—conveying the intensity and lethality of the fighting.