Shloka 18
दह्यृतीव शरीरं मे संवृतस्य तवेषुभि: । मर्माणि परिदूयन्ते मुखं च परिशुष्यति,“अर्जुन! तुम्हारे बाणोंसे मेरे सम्पूर्ण अंग बिंधे हुए हैं; अतः मेरा यह शरीर दग्ध-सा हो रहा है। सारे मर्मस्थानोंमें अत्यन्त पीड़ा हो रही है। मुँह सूखता जा रहा है
dahyatīva śarīraṁ me saṁvṛtasya tavēṣubhiḥ | marmāṇi paridūyante mukhaṁ ca pariśuṣyati ||
“અર્જુન! તારા બાણોથી મારું આખું શરીર વિંધાયેલું છે; તેથી આ દેહ જાણે દગ्ध થઈ રહ્યો છે. મર્મસ્થાનોમાં અત્યંત પીડા થાય છે અને મારું મોઢું સૂકાઈ રહ્યું છે.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tangible suffering produced by warfare: even when fighting is undertaken as duty, it brings pain and depletion. It implicitly calls for sobriety, self-control, and ethical awareness about the cost of violence.
In the midst of battle, the speaker describes being overwhelmed by Arjuna’s arrows—his body feels scorched, his vital points ache, and his mouth dries up—conveying the intensity of Arjuna’s assault and the physical toll of combat.