Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
જનેશ્વર! મહાબલી ભીમસેને જોરથી તાલ ઠોકી અને ઊંચે સ્વરે ગર્જના કરી. પાંચાલો અને સોમકોના હર્ષની સીમા ન રહી; હજારો રણવાદ્યો ગુંજી ઊઠ્યા. ત્યારે ભીમસેને પોતાના શરીર પર પ્રહાર કરી પડકાર આપ્યો અને સિંહની જેમ દહાડીને ધર્મયુદ્ધ માટેની તૈયારી જાહેર કરી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.