Shloka 39
(तथा पुनर्जघानाशु पाण्डवानां महारथान् | शरैरशनिकल्पैश्न शिताग्रैश्न सुपर्वभि: ।।
sañjaya uvāca |
tathā punar jaghānāśu pāṇḍavānāṁ mahārathān |
śarair aśanikalpaiś ca śitāgraiś ca suparvabhiḥ ||
સંજય બોલ્યા—પછી તેણે ફરી અતિ વેગથી પાંડવોના મહારથીઓ પર વજ્રસમાન, તીક્ષ્ણ અગ્રવાળા અને સુજોડ બાણોની વર્ષા કરી; જાણે રણભૂમિ લોખંડના તોફાનમાં ફેરવાઈ ગઈ. તે સમયે પાંચાલરાજ દ્રુપદ, પરાક્રમી ધૃષ્ટકેતુ, પાંડુનંદન ભીમસેન, પાર્ષત ધૃષ્ટદ્યુમ્ન, યમજ નકુલ-સહદેવ, ચેકિતાન, કેકયના પાંચ રાજકુમારો, મહાબાહુ સાત્યકી, સુભદ્રાપુત્ર અભિમન્યુ, ઘટોત્કચ, દ્રૌપદીના પાંચ પુત્રો, શિખંડી, વીર કુન્તિભોજ, સુશર્મા અને વિરાટ—આ અને અન્ય અનેક પાંડવપક્ષના મહાબલી ભીષ્મના બાણોથી પીડિત થઈ શોકસાગરમાં ડૂબતા હતા; પરંતુ અર્જુને સૌનો ઉદ્ધાર કર્યો.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of dharma in war: skill and duty manifest as relentless force, yet such force creates suffering that demands counter-duty—protection and rescue of one’s side. It frames martial excellence as ethically weighty, not merely triumphant.
Sañjaya reports that the opposing commander again rapidly assails the Pāṇḍava elite with thunderbolt-like, sharp, well-made arrows, intensifying the crisis on the battlefield and setting the stage for a response by protectors on the Pāṇḍava side.