Shloka 9
तथैव च चमूं सर्वा पाण्डवानां महारथ: । अप्रैषीत् स शरैस्तीक्ष्प: परलोकाय मारिष,आर्य! इसी प्रकार महारथी भीष्मने पाण्डवोंकी उस सारी सेनाको (जो उनके सामने मौजूद थी) अपने तीखे बाणोंद्वारा मारकर परलोक भेज दिया
tathaiva ca camūṃ sarvāṃ pāṇḍavānāṃ mahārathaḥ | apraiṣīt sa śarais tīkṣṇaiḥ paralokāya māriṣa ||
સંજય બોલ્યો—હે આર્ય, એ જ રીતે તે મહારથીએ પાંડવોની સમગ્ર સેના ને પોતાના તીક્ષ્ણ બાણોથી સંહાર કરીને પરલોકમાં મોકલી દીધી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical reality of dharma-yuddha: even when warriors act within their role and duty, the outcome is death and irreversible loss. It invites reflection on responsibility, the cost of conflict, and the gravity of martial power.
Sañjaya reports that the great warrior (contextually Bhīṣma) strikes down the Pandavas’ forces with sharp arrows, effectively sending many to death—describing the intensity and dominance of his assault in the battle.