Shloka 7
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
चित्रसेनादयश्वैव पुत्रास्तव विशाम्पते । पज्चभि: पज्चभिस्तूर्ण संयुगे निशितै: शरै:
sañjaya uvāca |
citrasenādayaś caiva putrās tava viśāmpate |
pañcabhiḥ pañcabhis tūrṇaṃ saṃyuge niśitaiḥ śaraiḥ |
ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaṅkabārhiṇavājitaiḥ |
સંજય બોલ્યો—હે વિશામ્પતે! તમારા પુત્રો—ચિત્રસેન વગેરે—યુદ્ધમાં ત્વરિત પાંચ-પાંચ તીક્ષ્ણ બાણોથી આહત થયા; ત્યારબાદ ગીધના પાંખોથી યુક્ત બાણોથી પ્રત્યેકને ત્રણ-ત્રણ બાણોથી વધુ વીંધી નાખ્યા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh immediacy of kṣatriya warfare: skill is shown through swift, targeted action. Ethically, it reflects the epic tension between duty in battle and the suffering it inevitably produces, reminding the listener that victory is pursued through disciplined prowess rather than uncontrolled rage.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava princes led by Citraseṇa are rapidly wounded in battle by sharp arrows—first in sets of five, and then each is additionally struck by three feathered arrows, emphasizing the attacker’s speed and precision and the mounting pressure on the Kaurava side.