Shloka 33
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तं॑ भीमो दशभिर्विद्ध्वा पुनर्विव्याध पञ्चभि: | सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत्
sañjaya uvāca | taṃ bhīmo daśabhir viddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ | sārathiṃ cāsya bhallena rathanīḍād apātayat | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
સંજય બોલ્યા—ભીમે તેને દસ બાણોથી વીંધીને ફરી પાંચ બાણોથી પુનઃ ઘાયલ કર્યો. અને ભલ્લ નામના પહોળા મુખવાળા બાણથી તેના સારથિને રથની બેઠક પરથી નીચે પાડી દીધો. પછી ગીધના પાંખોથી યુક્ત બાણોથી તેણે દરેક વિરોધીને ત્રણ-ત્રણ બાણ મારી તીવ્ર પીડા પહોંચાડી.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined martial skill used decisively in war. Ethically, it reminds the reader that prowess and strategy operate within a tragic conflict where duty is performed amid grave human cost.
Sañjaya reports Bhīma’s rapid sequence of attacks: he pierces a foe with multiple arrows, then uses a bhalla to knock the enemy charioteer from the chariot-seat, and proceeds to strike each opposing warrior with three vulture-feather-fletched arrows, intensifying their suffering and turning the tide in that exchange.