Shloka 29
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
त्रिभि: शरैर्महाराज वासुदेव॑ च पञ्चभि: । भीमसेनं च नवभिर्बाह्वोरुरसि चार्पयत्
tribhiḥ śarair mahārāja vāsudevaṃ ca pañcabhiḥ | bhīmasenaṃ ca navabhir bāhv-orasi cārpayat | ekaikaṃ tribhir ānarcchet kaḍuka-barhiṇa-vājitaiḥ |
સંજય બોલ્યા—મહારાજ, તેણે ત્રણ બાણોથી પ્રહાર કર્યો અને વાસુદેવનંદન શ્રીકૃષ્ણને પાંચ બાણોથી ઘાયલ કર્યા. પછી તેણે ભીમસેનના બાહુઓ અને વક્ષસ્થળમાં નવ બાણ ગાડી દીધા. ત્યારબાદ રણભૂમિમાં તેણે વિરોધી પક્ષના દરેક યોદ્ધાને ગીધના પાંખોથી યુક્ત ત્રણ-ત્રણ બાણોથી વિશેષ પીડા આપી—યુદ્ધમાં સંયત, નિશાનાભેદી પ્રહારો દ્વારા જ પરાક્રમ પ્રગટે છે; સંયમથી નહીં.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s kṣatriya battlefield ethic: skill and resolve are displayed through precise, counted strikes, yet the scene also underscores how quickly war normalizes harm even to revered figures like Kṛṣṇa, inviting reflection on the moral cost of conflict.
Sañjaya reports a warrior’s successive attacks: three arrows in general, five arrows striking Kṛṣṇa (Vāsudeva), and nine arrows driven into Bhīma’s arms and chest; the narration emphasizes intensity and tactical targeting in the ongoing battle.