Shloka 20
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
तत्राद्भुतमपश्याम रणे पार्थस्य विक्रमम् । शरै: संवार्य तान् वीरान् यज्जघान महाबल:
sañjaya uvāca | tatrādbhutam apaśyāma raṇe pārthasya vikramam | śaraiḥ saṃvārya tān vīrān yaj jaghāna mahābalaḥ | ekaikaṃ tribhir ānarccchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
સંજય બોલ્યા—મહારાજ! રણક્ષેત્રમાં મેં પાર્થ (અર્જુન)નું અદ્ભુત પરાક્રમ જોયું. તે મહાબલીએ બાણવર્ષાથી તે વીરોને રોકી તેમને પરાસ્ત કર્યા. ગીધના પાંખોથી યુક્ત તીક્ષ્ણ ત્રણ-ત્રણ બાણોથી તે એકેકને ભેદતો રહ્યો; અને આમ શત્રુપક્ષના અગ્રણી યોદ્ધાઓને અટકાવી સમરમાં અનેકને ધરાશાયી કર્યા.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: disciplined force used to restrain and neutralize dangerous opponents. It also underscores the ethical weight of eyewitness narration—Sañjaya reports not triumphalism but the astonishing effectiveness of Arjuna’s controlled martial skill.
Sañjaya narrates to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna displayed extraordinary prowess in battle: he checked the enemy’s leading heroes with arrows and struck them decisively, piercing each with three swift, feathered shafts.