Shloka 55
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
नामृष्यत महाबाहुर्माधव: परवीरहा
sañjaya uvāca | nāmṛṣyata mahābāhur mādhavaḥ paravīrahā | tadā śatruvīrāṇāṃ nāśaṃ kartum asahyaṃ tasya babhūva | ārya! sa yogeśvaro bhagavān vāsudevaḥ rajatasadṛśaśvetavarṇān arjunasya hayān vihāya tasmād mahārathāt praskandya kevalaṃ bhujāyudho hastayoḥ kaśāṃ gṛhītvā punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ kurvan balavān tejasvī śrīhariḥ bhīṣmaṃ prati mahāvegād dhāvamānaḥ ||
સંજય બોલ્યા—પરવીરોનો સંહાર કરનાર મહાબાહુ માધવને આ સહન ન થયું. આર્ય! યોગેશ્વર ભગવાન વાસુદેવે પાર્થના ચાંદી સમા શ્વેત ઘોડાઓને છોડીને તે મહારથ પરથી કૂદકો માર્યો. તેણે માત્ર પોતાની ભુજાઓને જ આયુધ બનાવ્યાં, હાથમાં ચાબુક ઉઠાવ્યો અને વારંવાર સિંહનાદ કરતો બલવાન તથા તેજસ્વી શ્રીહરી ભીષ્મ તરફ મહાવેગે દોડી ગયો।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the divine charioteer, committed to restraint, may act decisively when dharma is endangered: righteous resolve can require stepping beyond prior self-imposed limits to protect the just cause and prevent unchecked destruction.
Seeing the battle situation become intolerable, Kṛṣṇa (Mādhava/Vāsudeva) leaps from Arjuna’s chariot, leaving the horses, seizes the whip, roars like a lion, and charges at Bhīṣma with great speed—signaling an urgent, dramatic intervention in the fight.