Shloka 2
Daśame’hani Bhīṣma-yuddham — Śikhaṇḍī-rakṣaṇa, Arjuna-prabhāva, Duryodhana-āśraya-vākyam
प्रियो हि पाण्डवो नित्यं भारद्वाजस्य धीमत: । आचार्य क्ष रणे नित्यं प्रिय: पार्थस्य संजय,सूत! युद्धस्थलमें बुद्धिमान द्रोणाचार्यको पाण्डुपुत्र अर्जुन सदा ही प्रिय लगते हैं और अर्जुनको भी आचार्य रणक्षेत्रमें सदा ही प्रिय रहे हैं
dhṛtarāṣṭra uvāca | priyo hi pāṇḍavo nityaṃ bhāradvājasya dhīmataḥ | ācārya raṇe nityaṃ priyaḥ pārthasya sañjaya sūta |
ધૃતરાષ્ટ્ર બોલ્યા—સંજય! બુદ્ધિમાન ભારદ્વાજપુત્ર દ્રોણાચાર્યને પાંડવ અર્જુન સદા પ્રિય છે; અને રણક્ષેત્રમાં પણ, સંજય, આચાર્ય દ્રોણ પાર્થ અર્જુનને હંમેશા પ્રિય રહ્યા છે.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war, personal bonds—especially the guru–disciple relationship—remain powerful. The verse highlights the ethical tension between duty in battle and enduring affection, reminding readers that dharma operates amid complex human relationships.
Dhṛtarāṣṭra questions Sañjaya about the battlefield dynamics, noting the long-standing mutual affection between Droṇa and Arjuna. This sets up concern about how such closeness might influence conduct and outcomes in the Kurukṣetra war.