Shloka 10
अश्वमेधावसानम् — Dakṣiṇā-vibhāga and Avabhṛtha
Completion of the Aśvamedha
सुप्रतीतैस्तथा विप्रैः स्वागमै: सुस्वरैर्न॒प । अश्रान्तैश्ञापि लघुभिरवथ्वर्युवृषभैस्तथा
vaiśampāyana uvāca | supratītaiḥ tathā vipraiḥ svāgamaiḥ susvarair nṛpa | aśrāntaiś ca api laghubhir adhvaryu-vṛṣabhaiḥ tathā ||
વૈશમ્પાયને કહ્યું—હે નૃપ, સુપ્રતિષ્ઠિત અને વેદપારંગત વિપ્રો પોતાના-પોતાના આગમ અનુસાર સ્પષ્ટ અને મધુર સ્વરે મંત્રપાઠ કરતા હતા; તેમજ અશ્રાંત, ઝડપી કાર્યકુશળ શ્રેષ્ઠ અધ્વર્યુકો પણ થાક્યા વિના પોતાનું કર્તવ્ય બજાવતા હતા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as disciplined performance of sacred duty: correct mantra-recitation (sound, tradition, and clarity) and tireless, efficient execution of ritual responsibilities by qualified priests.
Vaiśampāyana describes a grand sacrifice in progress: learned brāhmaṇas chant Vedic mantras with proper intonation while the leading Adhvaryu priests carry out the ritual actions swiftly and without fatigue, setting the scene for the next ritual stage.