Shloka 120
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
अद्रोह: सर्वभूतेषु संतोष: शीलमार्जवम् | तपो दमश्न सत्यं च प्रदानं चेति सम्मितम्
adrohaḥ sarvabhūteṣu santoṣaḥ śīlam ārjavam | tapo damaś ca satyaṃ ca pradānaṃ ceti sammitam |
વૈશંપાયન બોલ્યા—સર્વ ભૂતો પ્રત્યે અદ્રોહ, સંતોષ, શીલ-સદાચાર અને આર્જવ, તપ, દમ (મન-ઇન્દ્રિય સંયમ), સત્ય અને ન્યાયોપાર્જિત વસ્તુનું શ્રદ્ધાપૂર્વક દાન—આમાંથી દરેક ગુણ મહાયજ્ઞ સમાન પુણ્યદાયક માનવામાં આવે છે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that inner moral disciplines—non-hostility to all beings, contentment, good character, straightforwardness, austerity, self-restraint, truthfulness, and righteous charity—are each as spiritually efficacious as performing grand ritual sacrifices, emphasizing ethical living as a form of yajña.
Vaiśampāyana, in his ongoing narration of the Ashvamedhika Parva, presents a didactic list of dharmic virtues, reframing ‘sacrifice’ from external ritual grandeur to internal ethical practice and daily conduct.