Shloka 233
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
दुर्मरं पुरुषेणेह मन्ये हुध्वन्यनागते । “चौड़ी छाती और विशाल भुजावाले अपने पतिको मारा गया देखकर भी जो मेरी माता चित्रांगदा देवीका दृढ़ हृदय विदीर्ण नहीं हो जाता है। इससे मैं यह मानता हूँ कि अन्तकाल आये बिना मनुष्यका मरना बहुत कठिन है
durmaraṃ puruṣeṇeha manye hūdhvanyanāgate | cauḍī-chātī ca viśāla-bhujāvāle svaṃ patiṃ hatam ālokya api yā me mātā citrāṅgadā devī dṛḍha-hṛdayā na vidīryate | tasmād idaṃ manye—antakāla āyāty eva vinā manuṣyasya maraṇaṃ atidurlabham iti ||
વૈશંપાયને કહ્યું— “અંતકાળ આવ્યા વિના અહીં પુરુષનું મરણ અતિ દુર્લભ છે—એવું હું માનું છું. વિશાળ વક્ષસ્થળ અને બળવાન ભુજાઓ ધરાવતા પોતાના પતિને હત થયેલા જોઈને પણ મારી માતા દેવી ચિત્રાંગદા, ધૈર્યવતી, શોકથી વિખૂટા પડતી નથી. તેથી હું નિષ્કર્ષ કરું છું કે અંતિમ ઘડી આવ્યા વિના મનુષ્ય પર મૃત્યુ સહેલાઈથી આવતું નથી.”
वैशम्पायन उवाच