Shloka 20
Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
तयो: समभवद् युद्ध पितु: पुत्रस्य चातुलम् । देवासुररणप्रख्यमुभयो: प्रीयमाणयो:,वे पिता और पुत्र दोनों प्रसन्न होकर लड़ रहे थे। उन दोनोंका वह युद्ध देवासुर-संग्रामके समान भयंकर जान पड़ता था। उसकी इस जगत्में कहीं भी तुलना नहीं थी
tayoḥ samabhavad yuddhaṃ pituḥ putrasya cātulam | devāsura-raṇa-prakhyam ubhayoḥ prīyamāṇayoḥ ||
ત્યારે પિતા અને પુત્ર વચ્ચે અદભુત યુદ્ધ ઊભું થયું. બંને આનંદિત થઈને લડી રહ્યા હતા; તેમનો સંઘર્ષ દેવાસુર-સંગ્રામ જેવો ભયંકર જણાતો હતો—આ જગતમાં તેની સરખામણી ક્યાંય નહોતી.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic tension between familial bonds and the kṣatriya duty of combat: even a father and son can meet in a contest so intense that it evokes cosmic warfare. It also cautions that martial joy (prīyamāṇa) can magnify violence, making the scene ethically unsettling despite its heroic framing.
A fierce duel breaks out between a father and his son. Both engage eagerly, and the narrator elevates the scene by comparing it to the terrifying battles between devas and asuras, emphasizing its unmatched ferocity.