Shloka 33
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
इत्युक्त्वा$<र्तस्वरं सा तु मुमोच धृतराष्ट्रजा । दीना दीन स्थितं पार्थमब्रवीच्चाप्यधोमुखम्
ity uktvā ārta-svaraṃ sā tu mumoca dhṛtarāṣṭra-jā | dīnā dīna-sthitaṃ pārtham abravīc cāpy adho-mukham ||
વૈશંપાયન બોલ્યા—“આવું કહી ધૃતરાષ્ટ્રની પુત્રી દુઃશલા શોકભર્યા સ્વરે વિલાપ કરવા લાગી. તેની દયનીય સ્થિતિ જોઈ પાર્થ પણ ઉદાસ થઈ મોઢું નીચે કરીને ઊભા રહ્યા. ત્યાર પછી દુઃશલાએ તેને ફરી કહ્યું—”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical residue of war: even when duty has been executed, compassion and sensitivity to others’ suffering remain essential. True dharma is not triumphalism but the capacity to acknowledge grief—especially within fractured families.
Duḥśalā, Dhṛtarāṣṭra’s daughter, begins to lament aloud after speaking, and Arjuna stands silently with his face lowered, affected by her misery. She then prepares to speak to him again, continuing an emotionally charged exchange.