Shloka 11
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
त॑ स्मरन्तो वर्ध वीरा: सिन्धुराजस्य चाहवे । जयद्रथस्य कौरव्य समरे सव्यसाचिना
taṁ smaranto vīrāḥ sindhurājasya cāhave | jayadrathasya kauravya samare savyasācinā ||
કૌરવ્ય! યુદ્ધમાં સવ્યસાચી અર્જુને સિંધુરાજ જયદ્રથનો વધ કર્યો હતો—તે વાતને તે વીરો વારંવાર સ્મરતા રહ્યા; એ સ્મૃતિ તેમના મનમાંથી મટી ન હતી।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of decisive action in a righteous war: a single, resolute deed—carried out with skill and determination—can become an enduring lesson for warriors, shaping their sense of duty (kṣatriya-dharma) and the consequences of aggression.
Vaiśampāyana narrates that the warriors continued to remember Arjuna’s killing of Jayadratha, the Sindhu king, in the Kurukṣetra war—an event famous for its intensity and strategic importance—so vividly that it never left their minds.