Shloka 103
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
पितुस्तव महाराज सत्यसंधो जनार्दन: । भगवान् श्रीकृष्णने भी प्रसन्न होकर उस बालकको बहुत-से रत्न उपहारमें दिये। फिर अन्य यदुवंशियोंने भी नाना प्रकारकी वस्तुएँ भेंट कीं। महाराज! इसके बाद सत्यप्रतिज्ञ भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हारे पिताका इस प्रकार नामकरण किया
pitus tava mahārāja satyasaṃdho janārdanaḥ | bhagavān śrīkṛṣṇo 'pi prasannaḥ san taṃ bālakaṃ bahubhi ratnair upahāraiḥ samapūjayat | tataḥ pare yaduvaṃśyā api nānāvidhāni vastūni bheṭayām āsuḥ | mahārāja! anantaraṃ satyapratijño bhagavān śrīkṛṣṇas tava pituḥ evam nāmakaraṇaṃ cakāra |
વૈશંપાયન બોલ્યા—મહારાજ! સત્યસંધ જનાર્દન ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ પ્રસન્ન થઈ, ત્યારે હજી બાળક રહેલા તમારા પિતાને અનેક રત્નો ઉપહારરૂપે આપી સન્માનિત કર્યા. પછી અન્ય યાદવવંશીઓએ પણ નાનાપ્રકારની વસ્તુઓ ભેટ ધરી. ત્યારબાદ સત્યપ્રતિજ્ઞ ભગવાન શ્રીકૃષ્ણે વિધિપૂર્વક આ રીતે તમારા પિતાનું નામકરણ કર્યું।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights ethical kingship and dharmic conduct through Śrī Kṛṣṇa’s qualities—truthfulness (satyasaṃdha/satyapratijña) and generosity—showing that honoring others and keeping one’s word are central virtues, especially in royal and familial rites.
Vaiśampāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, pleased with the king’s father as a child, gives him jewel-gifts; other Yādavas also offer presents; then Kṛṣṇa proceeds to perform the child’s naming ceremony.