Shloka 11
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
पर्याप्त एष एवाद्य वरस्त्वत्तो महद्युते । यत् ते रूपमिदं कृष्ण पश्यामि पुरुषोत्तम
vaiśampāyana uvāca | paryāpta eṣa evādya varas tvatto mahadyute | yat te rūpam idaṃ kṛṣṇa paśyāmi puruṣottama ||
વૈશંપાયન બોલ્યા— હે મહાતેજસ્વી પુરુષોત્તમ શ્રીકૃષ્ણ! આજે તમારી તરફથી મારા માટે આ જ મહાન વર પૂરતો છે— કે હું આપનું આ સ્વરૂપ દર્શન કરું છું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates divine darśana (direct vision of the revered Lord) as the highest blessing: rather than asking for external gains, the devotee regards the experience of Kṛṣṇa’s presence and form as complete fulfillment, modeling gratitude and spiritual prioritization.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker addresses Kṛṣṇa with reverence, declaring that merely seeing Kṛṣṇa’s form is itself a sufficient and supreme boon granted by him, implying a moment of devotional encounter and acknowledgment of Kṛṣṇa’s exalted status.