Shloka 41
Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
तस्माद् गुणांश्नव सत्त्वं च परित्यज्येह धर्मवित् | क्षीणदोषो गुणातीत): क्षेत्रज्ञ प्रविशत्यथ
tasmād guṇān snava sattvaṃ ca parityajyeha dharmavit | kṣīṇadoṣo guṇātītaḥ kṣetrajñaṃ praviśaty atha ||
અતએવ આ લોકમાં ધર્મવિદ પુરુષે ગુણો પ્રત્યેની આસક્તિ—અને અહીં સુધી કે સત્ત્વ (બુદ્ધિની સ્વચ્છતા) પણ—ત્યજી દેવી જોઈએ. દોષો ક્ષીણ થતાં તે ગુણાતીત બની ક્ષેત્રજ્ઞના શુદ્ધ સ્વરૂપ પરમાત્મામાં પ્રવેશ કરે છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Liberation is described as transcending identification with all guṇas—even sattva—after one’s दोष (impurities) are exhausted; then one abides in/attains the pure Kṣetrajña, the Supreme Self.
Vāyudeva is instructing the listener on the final stage of spiritual attainment: the dharma-knower, purified of faults, renounces attachment to mental qualities and realizes entry into the pure nature of the Kṣetrajña (Paramātman).