Shloka 296
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
चिता रल्नैर्बहुविधे: कुरुराजस्य पाण्डव । तात! पाण्डुनन्दन! नाना प्रकारके रत्नोंके संचयसे सम्पन्न
citā ratnair bahuvidhaiḥ kururājasya pāṇḍava | tāta pāṇḍunandana nānāprakārakai ratnānāṃ sañcayena sampannā samudreṇa ghṛtā parvata-vana-kānana-sahitā iyaṃ sarvā pṛthivī api buddhimān dharmaputraḥ kururājaḥ yudhiṣṭhirasya adhīnā abhavat |
વાયુએ કહ્યું—હે પાંડવ, તાત! પાંડુનંદન! નાનાપ્રકારના રત્નોના સંગ્રહથી સમૃદ્ધ, સમુદ્રથી ઘેરાયેલી, પર્વતો, વનો અને કાનનો સહિત આ સમગ્ર પૃથ્વી બુદ્ધિમાન ધર્મપુત્ર કુરુરાજ યુધિષ્ઠિરના અધિકારમાં આવી ગઈ છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True rulership is validated by dharma and wisdom: even vast wealth and the whole earth are portrayed as properly belonging under the authority of a righteous king like Yudhiṣṭhira, emphasizing ethical legitimacy over mere power.
Vāyudeva addresses a Pāṇḍava and declares that the entire jewel-rich, ocean-girdled earth—complete with mountains and forests—has come under the dominion of Yudhiṣṭhira, praising his rightful Kuru kingship.