Shloka 18
Kāma–Mamatā–Upadeśa
Discourse on Desire, Possessiveness, and Ritual Duty
यो मां प्रयतते हन्तुं मोक्षमास्थाय पण्डित: । तस्य मोक्षरतिस्थस्य नृत्यामि च हसामि च । अवध्य: सर्वभूतानामहमेक: सनातन:
yo māṁ prayatate hantuṁ mokṣam āsthāya paṇḍitaḥ | tasya mokṣa-rati-sthasya nṛtyāmi ca hasāmi ca | avadhyaḥ sarva-bhūtānām aham ekaḥ sanātanaḥ ||
જે પંડિત પુરુષ મોક્ષનો આશ્રય લઈને મને નાશ કરવા પ્રયત્ન કરે છે, તે તો મોક્ષ-વિષયક આસક્તિથી જ બંધાયેલો છે. આ જોઈને મને તેના પર હાસ્ય આવે છે અને આનંદમાં હું નૃત્ય પણ કરું છું. કારણ કે સર્વ ભૂતો માટે અવધ્ય અને સનાતન તો હું એકલો જ છું.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even a lofty aim like mokṣa can become a bondage when it turns into clinging or spiritual pride. True freedom requires non-attachment, not merely adopting the language or pursuit of liberation.
Vāyudeva declares that anyone who attempts to kill him—claiming a motive of liberation—is deluded, because that very fixation on mokṣa binds him. Vāyu, being divine and eternal, mocks the futility of such an attempt and proclaims his unslayable nature.