Shloka 13
Vāsudeva’s Upadeśa: The Inner Enemy and the Indra–Vṛtra Precedent (आत्मशत्रु-बोधः; इन्द्र-वृत्रोपाख्यानम्)
स वध्यमानो वज्ेण तस्मिन्नमिततेजसा,इति श्रीमहाभारते आश्वमेधिके पर्वणि अश्वमेधपर्वणि कृष्णधर्मसंवादे एकादशो< ध्याय:
sa vadhyamāno vajreṇa tasminn amitatejasā | iti śrīmahābhārate āśvamedhike parvaṇi aśvamedhaparvaṇi kṛṣṇadharmasaṃvāde ekādaśo 'dhyāyaḥ ||
તે અમિત તેજસ્વી પુરુષના વજ્રથી આઘાત પામી તે વધ પામતો હતો। આ રીતે શ્રીમહાભારતના આશ્વમેધિક પર્વના અશ્વમેધ પ્રકરણમાં કૃષ્ણ-ધર્મ સંવાદનો અગિયારમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the irresistible force of divine or superior power when dharma’s order is being enforced: actions culminate in consequences, and overwhelming tejas (spiritual-martial potency) can decisively end conflict. As a colophon-style line, it also frames the episode within a dharma-focused dialogue.
A figure is described as being struck down by a vajra wielded by a being of immeasurable splendor. The remainder of the line functions as a chapter-ending colophon, identifying the text’s location: Āśvamedhika Parva, Aśvamedha section, within the Kṛṣṇa–Dharma dialogue, concluding the eleventh chapter.