Shloka 9
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
व्यास उवाच इत्येवमुक्तो धृतराष्ट्रेण राजन् श्रुत्वा नादं नदतो वासवस्य | तपोनित्यं धर्मविदां वरिष्ठं संवर्त तं ज्ञापयामास कार्यम्
vyāsa uvāca | ityevam ukto dhṛtarāṣṭreṇa rājan śrutvā nādaṃ nadato vāsavasya | tapo-nityaṃ dharma-vidāṃ variṣṭhaṃ saṃvartaṃ taṃ jñāpayāmāsa kāryam ||
વ્યાસે કહ્યું—રાજન! ધૃતરાષ્ટ્રે આમ કહ્યા પછી રાજા મરુત્તે આકાશમાં ગર્જતા વાસવ ઇન્દ્રનો નાદ સાંભળ્યો. ત્યારબાદ તપસ્યામાં નિત્યનિષ્ઠ અને ધર્મજ્ઞોમાં શ્રેષ્ઠ સંવર્તને ઇન્દ્રના આ કાર્યની જાણ કરી.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic model of action: when a higher responsibility arises (here, Indra’s ‘kārya’), the king does not act impulsively but turns to a proven authority in dharma and tapas (Saṃvarta). Ethical governance is shown as alignment with righteous counsel and disciplined wisdom.
After Dhṛtarāṣṭra’s statement, King Marutta hears Indra’s thunder-like sound in the sky, signaling divine involvement. Marutta then conveys Indra’s intended task to the ascetic and eminent dharma-knower Saṃvarta, setting the next action in motion.