Shloka 133
Adhyāya 32: Tāpasānāṃ Darśanaṃ — Ascetics Seek to Identify the Pāṇḍavas
सरथा: सध्वजाश्रैव स्वानि वेश्मानि भेजिरे | तब मुनिवर व्यासजीने उन सब लोगोंका विसर्जन कर दिया और वे महामना नरेश एक ही क्षणमें सबके देखते-देखते पुण्यसलिला भागीरथीमें गोता लगाकर अदृश्य हो गये। रथों और ध्वजाओंसहित अपने-अपने लोकोंमें चले गये
sarathāḥ sadhvajāś caiva svāni veśmāni bhejire |
ત્યારે મુનિવર વ્યાસજીએ સૌનો વિસર્જન કર્યો. તે મહામના રાજાઓ રથો અને ધ્વજાઓসহ પોતાના-પોતાના લોકોમાં ગયા; અને સૌના નજરે જોતાં જ એક ક્ષણમાં પુણ્યસલિલા ભાગીરથીમાં ડૂબકી મારી અદૃશ્ય થઈ ગયા।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the culmination of a dharmic life: after fulfilling worldly duties, one may be granted release. The holy Bhāgīrathī symbolizes purification and transition, while Vyāsa’s dismissal signifies the completion of a divinely guided episode and the turning from public life toward final spiritual destiny.
After the events being witnessed, Vyāsa sends the gathered people away. The kings then, before everyone’s eyes, enter the sacred waters of the Bhāgīrathī and disappear, understood as departing to their respective realms; meanwhile others return with their chariots and banners to their own dwellings.