Shloka 17
Nārada’s Exempla of Tapas and Assurance to Dhṛtarāṣṭra (नारदोपदेशः—तपःसिद्ध्युदाहरणम्)
मातरं चाविदूरस्थां शिष्यवत् प्रणतां स्थिताम् । कुन्तीं ददर्श धर्मात्मा शिष्टाचारसमन्विताम्
mātaraṃ cāvidūrasthāṃ śiṣyavat praṇatāṃ sthitām | kuntīṃ dadarśa dharmātmā śiṣṭācārasamanvitām ||
ત્યારે ધર્માત્મા યુધિષ્ઠિરે પોતાની માતા કુંતીને થોડે દૂર શિષ્યની જેમ વિનમ્ર, પ્રણત અને શિષ્ટાચારથી યુક્ત ઊભેલી જોઈ. નજીકમાં રાજા ધૃતરાષ્ટ્ર નિત્યકર્મ પૂર્ણ કરીને ગાંધારી સાથે શાંત ભાવથી બેઠા હતા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights śiṣṭācāra (cultured, ethical conduct) expressed through humility and reverence: even a royal mother like Kuntī stands with the modesty of a disciple, showing that dharma is upheld through disciplined behavior toward elders and in solemn circumstances.
In the forest-ascetic setting of the Āśramavāsika episode, the narrator describes the scene: Dhṛtarāṣṭra has finished his daily observances and sits peacefully with Gāndhārī, while Kuntī stands nearby in a respectful, bowed posture; the dharmic observer (contextually, a principal figure arriving there) notices her demeanor.