Shloka 2
Dhṛtarāṣṭra’s Śrāddha Request and Bhīma’s Objection (Āśramavāsika-parva, Adhyāya 17)
ततः शब्दो महानेव सर्वेषामभवत् तदा । अन्त:पुराणां रुदतां दृष्टवा कुन्तीं तथागताम्,कुन्तीको इस प्रकार वनवासके लिये उद्यत देख रनिवासकी सारी स्त्रियाँ रोने लगीं। उन सबके रोनेका महान् शब्द सब ओर गूँज उठा। उस समय पाण्डव कुन्तीको लौटानेमें सफल न हो राजा धृतराष्ट्रकी परिक्रमा और अभिवादन करके लौटने लगे
tataḥ śabdo mahān eva sarveṣām abhavat tadā | antaḥpurāṇāṁ rudatāṁ dṛṣṭvā kuntīṁ tathāgatām ||
ત્યારે એ ક્ષણે સૌમાં એક મહાન આર્તનાદ ઊઠ્યો. કુન્તીને આ રીતે આવી ગયેલી જોઈ અંતઃપુરની સ્ત્રીઓ રડવા લાગી, અને તેમના રોદનનો ભારે શબ્દ ચારે તરફ ગુંજ્યો.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between worldly attachment and dharmic renunciation: Kuntī’s firm resolve toward forest-dwelling evokes grief in the palace, showing how a righteous choice can still cause sorrow to loved ones, and how respect (circumambulation and salutations) remains the proper response when persuasion fails.
Kuntī is seen prepared to depart for the forest along with the elders; the palace women cry loudly. The Pāṇḍavas cannot turn her back, so they honor the elder king (Dhṛtarāṣṭra) with pradakṣiṇā and respectful salutations and then depart.