Shloka 52
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:
ākhyānaṃ ya idaṃ yuktaḥ paṭhet parvaṇi parvaṇi | na mūrkhaṃ janayet putraṃ na bhavec ca nirākṛtiḥ ||
અગસ્ત્યે કહ્યું—જે નિયમિત અને એકાગ્રચિત્ત થઈ દરેક પર્વના અવસરે આ પવિત્ર આખ્યાનનું પાઠ કરે છે, તે કદી મૂર્ખ પુત્રને જન્મ આપતો નથી; અને પોતે પણ ન અંગહિન બને છે, ન પોતાના હેતુમાં નિષ્ફળ થાય છે.
अगस्त्य उवाच
Educational Q&A
Steady, disciplined recitation of a dharmic narrative is presented as a transformative practice: it cultivates clarity and auspiciousness, leading to worthy offspring and a life free from bodily deficiency or thwarted aims.
Agastya concludes or endorses the value of the preceding sacred account by stating its phala-śruti (promise of results): one who recites it regularly and with focused mind gains tangible and moral benefits.