Shloka 10
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
ब्राह्मणायाभिरूपाय यो दद्यादन्नमर्थिने । विदधाति निर्धि श्रेष्ठ पारलीकिकमात्मन:,जो याचना करनेवाले सुपात्र ब्राह्मणको अन्नदान देता है, वह परलोकमें अपने लिये एक अच्छी निधि (खजाना) बना लेता है
brāhmaṇāyābhirūpāya yo dadyād annam arthine | vidadhāti nidhim śreṣṭha pāralaukikam ātmanaḥ ||
નારદે કહ્યું—જે અન્ન માટે યાચના કરનાર યોગ્ય અને માનનીય બ્રાહ્મણને અન્નદાન આપે છે, તે પોતાના માટે પરલોકમાં શ્રેષ્ઠ નિધિ (ખજાનો) સંગ્રહે છે।
नारद उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) to a worthy brāhmaṇa who seeks help is praised as a high dharmic act, because it becomes a lasting ‘treasure’ of merit that benefits the giver in the afterlife.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused discourse, Nārada states a general rule of dharma: supporting a deserving petitioner—specifically by giving food—creates enduring spiritual wealth (nidhi) for the donor beyond this world.