Shloka 39
Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
वैवस्वतस्य तीर्थे च तीर्थभूतो भवेन्नर: । जो पवित्र भावसे मरुद्गण तीर्थ, पितरोंके आश्रम तथा वैवस्वततीर्थमें स्नान करता है, वह मनुष्य स्वयं तीर्थरूप हो जाता है || ३८ $ ।।
vaivasvatasya tīrthe ca tīrthabhūto bhavennaraḥ | yo pavitraṃ bhāvase marudgaṇa-tīrthaṃ pitṝṇām āśramaṃ tathā vaivasvata-tīrthe snānaṃ karoti sa manuṣyaḥ svayaṃ tīrtharūpo bhavati || tathā brahmasaraṃ gatvā bhāgīrathyāṃ kṛtodakaḥ pitṝṇāṃ tarpaṇaṃ kṛtvā tatraika-māsaṃ nirāhāro bhavati sa candralokaṃ prāpnoti |
વૈવસ્વત-તીર્થમાં તથા ભાવસ-તીર્થ, મરુદ્ગણ-તીર્થ અને પિતૃઓના આશ્રમમાં સ્નાન કરનાર મનુષ્ય પોતે જ તીર્થસ્વરૂપ બની જાય છે—તેની હાજરી જ પાવન કરે છે. વધુમાં, જે બ્રહ્મસરોવર (પુષ્કર) જઈ અને ભાગીરથીમાં સ્નાન કરીને ત્યાં પિતૃઓનું તર્પણ કરે છે તથા ત્યાં જ એક માસ નિરાહાર રહે છે, તે સોમલોક (ચંદ્રલોક) પ્રાપ્ત કરે છે.
अजड्रिय उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage is presented as ethical self-cultivation: by bathing at revered tīrthas, honoring the ancestors through tarpaṇa, and practicing sustained fasting, a person becomes inwardly purifying (tīrthabhūta) and earns elevated posthumous states such as Candraloka.
Ajadriya enumerates specific sacred sites and rites—Vaivasvata-tīrtha and other tīrthas, then Brahma-saras (Pushkara) and the Bhāgīrathī—describing the spiritual results: becoming ‘a tīrtha’ oneself, and attaining the Moon-world through bathing, ancestral offerings, and a month-long fast.