Shloka 13
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
नामभिश्षास्तुव॑ं देवं ततस्तुष्टो5भवद् भव: । परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे
nāma-bhiḥ śāstā tvaṃ devaṃ tataḥ tuṣṭo 'bhavad bhavaḥ | paraśuṃ ca tato devo divyāny astrāṇi caiva me ||
વૈશમ્પાયન બોલ્યા—“આ જ નામોથી તે દેવની સ્તુતિ કરતાં ભવ (શિવ) પ્રસન્ન થયા. ત્યારબાદ દેવએ મને પોતાનો પરશુ અને દિવ્ય અસ્ત્રો આપ્યાં અને કહ્યું—‘તને પાપ લાગશે નહીં; યુદ્ધમાં તું અજેય બનશે; મૃત્યુ તારા પર પ્રભુત્વ જમાવી શકશે નહીં; અને તું અજર-અમર રહેશે.’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sincere praise and surrender to Śiva (Bhava) can lead to divine grace that removes the burden of sin and grants protection; the passage frames ethical anxiety (fear of sin) being met by devotion and the deity’s assurance.
After being praised with specific divine names, Śiva becomes satisfied and rewards the devotee by giving his paraśu and divine weapons, along with boons of sinlessness, victory in war, and freedom from death’s control.