Shloka 5
Chapter 2: Sudarśana Upākhyāna — Atithi-Dharma and the Conquest of Mṛtyu
Gṛhastha-Vrata
मनो: प्रजापते राजन्निक्ष्वाकुरभवत् सुतः । तस्य पुत्रशतं जज्ञे नपते: सूर्यवर्चस:
manoḥ prajāpate rājann ikṣvākur abhavat sutaḥ | tasya putraśataṁ jajñe nṛpate sūryavarcasaḥ ||
ભીષ્મે કહ્યું— હે નરેશ્વર! પ્રજાપતિ મનુને ઇક્ષ્વાકુ નામનો એક પુત્ર થયો. સૂર્ય સમાન તેજસ્વી તે રાજા ઇક્ષ્વાકુને સો પુત્રો જન્મ્યા।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames righteous kingship as rooted in sacred ancestry: a king’s legitimacy and duty (dharma) are strengthened by continuity from a progenitor (Manu/Prajāpati) and by the flourishing of progeny, implying responsibility toward lineage, subjects, and moral order.
Bhīṣma recounts a genealogical origin: Manu (called Prajāpati) has a son Ikṣvāku, and Ikṣvāku—described as sun-radiant—fathers a hundred sons, establishing the expansion of a royal line.