Shloka 44
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
खुवहस्त: सुरूपश्न तेजस्तेजस्करो निधि: । उष्णीषी च सुवकत्रश्न उदग्रो विनतस्तथा
khuvahastaḥ surūpaś ca tejas tejas-karo nidhiḥ | uṣṇīṣī ca suvaktraś codagro vinatas tathā ||
વાયુદેવે કહ્યું—તે હાથમાં ‘ખુવા’ ધારણ કરનાર; રૂપે સુંદર; તેજસ્વી, અને ભક્તોના તેજમાં વૃદ્ધિ કરનાર નિધિસ્વરૂપ છે. તે ઉષ્ણીષ (સાફો) ધારણ કરે છે; તેનું મુખ સુંદર; તે ઉદગ્ર, ઓજસ્વી; અને સાથે વિનયી તથા શિષ્ટ છે.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through praise: true excellence combines outward dignity (beauty, radiance, noble bearing) with inner restraint and humility (vinata). It also highlights a devotional ethic—greatness is measured by the capacity to increase the spiritual ‘tejas’ of devotees.
Vāyu-deva is describing and identifying a revered figure by listing distinguishing marks and virtues—objects carried, attire, appearance, energy, and humility—forming a compact portrait meant to inspire reverence and moral emulation.