Shloka 46
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दिवि श्रेष्ठो हि भगवान् हरिनारायण: प्रभु: । वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च । अहहितश्चाहयेन्नित्यं पूजित: प्रतिपूजयेत्
divi śreṣṭho hi bhagavān harinārāyaṇaḥ prabhuḥ | vandito hi sa vandeta mānito mānayīta ca | ahahitaś cāhayen nityaṃ pūjitaḥ pratipūjayet |
દેવલોકમાં ભગવાન હરિ-નારાયણ જ સર્વશ્રેષ્ઠ પ્રભુ છે. જે તેમની વંદના કરે છે, તેઓ પણ તેની વંદના કરે છે; જે તેમનો માન કરે છે, તેઓ પણ તેનો માન કરે છે. જે તેમના પ્રત્યે હિતભાવ રાખે છે, તેમના પ્રત્યે તેઓ નિત્ય હિતકારી રહે છે; અને જે તેમની પૂજા કરે છે, તેઓ પણ પ્રતિપૂજારૂપ અનુગ્રહ આપે છે—ભક્તિને અનુરૂપ કૃપાથી તેઓ પ્રતિઉત્તર આપે છે.
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocity in devotion: honoring, praising, and worshipping the Lord is met with corresponding divine favor and regard. It frames bhakti as a relationship in which sincere reverence draws a responsive grace.
Īśvara (the Lord) speaks, declaring Hari-Nārāyaṇa’s supremacy and describing how the Lord responds to human acts of reverence—praise, respect, and worship—by returning honor and benevolence to the devotee.