Shloka 53
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
यस्तु देवि यथान्यायं दीक्षितो नियतो द्विज: । आत्मन्यात्मानमाधाय निर्ममों धर्मलालस:
yastu devi yathānyāyaṃ dīkṣito niyato dvijaḥ | ātmany ātmānam ādhāya nirmamo dharmalālasaḥ ||
શ્રી મહેશ્વરે કહ્યું—પરંતુ, હે દેવી, જે દ્વિજ યોગ્ય વિધિ પ્રમાણે દીક્ષિત થયો હોય, નિયમિત અને સંયમી હોય, જેણે મનને આત્મામાં સ્થિર કર્યું હોય અને જે મમતા-રહિત હોય—તે ધર્મનો અભિલાષી બને છે।
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
True pursuit of dharma requires disciplined initiation and inner restraint: one should fix the mind in the Self, abandon possessiveness (‘mine-ness’), and cultivate a sincere longing for righteous conduct rather than for personal gain.
Maheshvara addresses the Goddess and describes the qualities of an ideal twice-born practitioner—properly initiated, regulated in behavior, inwardly centered, and non-possessive—framing such a person as genuinely devoted to dharma.