Shloka 32
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
क्षान्तो दान्तो जितक्रोधो धर्मभूतो विहिंसक: । धर्मे रतमना नित्यं नरो धर्मेण युज्यते,क्षमाशील, जितेन्द्रिय, क्रोधविजयी, धर्मनिष्ठ, अहिंसक और सदा धर्मपरायण मनुष्य ही धर्मके फलका भागी होता है
kṣānto dānto jitakrodho dharmabhūto vihiṃsakaḥ | dharme ratamanā nityaṃ naro dharmeṇa yujyate ||
મહેશ્વરે કહ્યું—જે ક્ષમાશીલ, ઇન્દ્રિયસંયમી, ક્રોધવિજયી, ધર્મમાં સ્થિર સ્વભાવવાળો અને અહિંસક છે; જેનું મન સદા ધર્મમાં રત રહે છે—એ જ સાચે ધર્મ સાથે જોડાય છે અને તેના ફળનો અધિકારી બને છે.
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Dharma is not merely a rule to follow but a character to embody: patience (kṣamā), self-restraint (dama), conquest of anger, and non-violence. One who keeps the mind steadily devoted to dharma becomes truly established in it and therefore gains its rightful fruits.
Śrī Maheśvara is speaking as a spiritual authority, defining the qualities of a genuinely dharmic person. The verse functions as ethical instruction, identifying inner virtues—especially control of anger and commitment to non-harm—as the basis for attaining the results of dharma.