Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
ગૌતમ બોલ્યા—હે નરેન્દ્ર! જ્યાં રમ્ય રૂપવાળા ઉત્તર કુરુ દેવતાઓની સાથે રહી આનંદમાં તેજસ્વી બને છે, જ્યાં અગ્નિજન્ય, જલજન્ય અને પર્વતજન્ય દિવ્ય જન વસે છે; જ્યાં ઇન્દ્ર સર્વ કામનાઓની પૂર્ણતાનો વરસાદ કરે છે, જ્યાં સ્ત્રીઓ સ્વેચ્છાએ વિચરે છે અને જ્યાં સ્ત્રી-પુરુષોમાં ઈર્ષ્યા સર્વથા નથી—તે દેશમાં જઈને હું તારી પાસેથી મારું હાથી પાછું લઈશ।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.