Shloka 5
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
चाण्डाल उवाच ब्राह्मणस्य गवां राजन् द्वियतीनां रज: पुरा । सोममुध्वंसयामास त॑ सोम॑ येडपिबन् द्विजा:
cāṇḍāla uvāca | brāhmaṇasya gavāṃ rājan dvijatīnāṃ rajaḥ purā | somam udhvaṃsayāmāsa tat somaṃ ye ’dapiban dvijāḥ ||
ચાંડાલે કહ્યું— રાજન! પ્રાચીન કાળમાં એક બ્રાહ્મણની કેટલીક ગાયો અપહૃત થઈ હતી. તેમને હાંકી લઈ જતાં સમયે તેમના ખુરાની ધૂળ—દૂધકણોથી મિશ્રિત—સોમરસ પર પડી અને તેને દૂષિત કરી ગઈ. જે દ્વિજોએ તે સોમ પિયો અને જે રાજાએ તે યજ્ઞ માટે દીક્ષા લીધી હતી—તે બધા જલ્દી નરકમાં પડી ગયા. બ્રાહ્મણના અપહૃત ધનથી ચાલેલા તે યજ્ઞના કારણે રાજા ઋત્વિજોની સાથે નરકગામી થયો।
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
A sacrifice does not become meritorious merely by correct ritual form; if it is supported by stolen or unrighteous wealth, it becomes tainted, and both patron and priests share the karmic consequence.
The Caṇḍāla recounts an earlier incident: cows belonging to a Brāhmaṇa were unlawfully taken; as they were driven away, dust from their hooves fell into the Soma and defiled it. Those who drank it—together with the initiated king and officiants connected with the rite—incurred grave downfall because the ritual was linked to the wrongdoing.