Shloka 7
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
गुरु भारं समासाद्योड्डीन एष विहंगम: । गरुडस्तु खगश्रेष्स्तस्मात् पन्नमनभोजन:
guru-bhāraṃ samāsādya uḍḍīna eṣa vihaṅgamaḥ | garuḍas tu khagaśreṣṭhas tasmāt pannam-anabhojanaḥ ||
“ભારે ભાર ઉઠાવી આ વિહંગમ આકાશમાં ઉડી ગયો છે; તેથી આ ખગશ્રેષ્ઠ ‘ગરુડ’ કહેવાશે”—એમ કહી (ઋષિએ) નામની વ્યૂત્પત્તિ સમજાવી. સાથે એ પણ સૂચવાયું કે સર્પભોજી કહેવાતો હોવા છતાં તે સંયમી છે—અર્થાત્ સર્પોને ભોજન બનાવતો નથી.
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how names can encode remembered deeds (traditional nirukti/etymology) and also frames Garuḍa’s identity with an ethical note of restraint—‘not eating serpents’—emphasizing self-control alongside power.
Rauhiṇa describes a remarkable bird who, after taking up a great weight, flies into the sky; on that basis he is identified and named ‘Garuḍa,’ praised as the foremost of birds, with the added characterization that he abstains from eating serpents.