Mahabharata 1.26.5 — Adi Parva, Adhyaya 26, Shloka 5
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
मेघस्तनितनिर्धोषैर्विद्युत्पवनकम्पितै: । तैमेंघै: सततासारं वर्षद्धिरनिशं तदा
meghastanita-nirdhoṣair vidyut-pavana-kampitaiḥ | taiḥ meghaiḥ satatāsāraṃ varṣadbhir aniśaṃ tadā ||
ત્યારે વીજળી અને પવનથી કંપિત, ભયંકર ગર્જન-તર્જન કરનારા તે મેઘો સતત મूसળધાર વરસાદ વરસાવતા રહ્યા. તેમના આવરણથી આકાશ એવું ઢંકાઈ ગયું કે ચંદ્ર અને સૂર્યની કિરણો પણ દેખાતી ન હતી. વાસવ (ઇન્દ્ર) આ રીતે વર્ષા કરતો હતો ત્યારે નાગોને મહાન હર્ષ થયો.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how overwhelming natural forces—often understood as instruments of divine will—can simultaneously inspire fear (thunder, darkness) and joy (relief or advantage to certain beings). It suggests that events in the world may carry different moral and practical meanings depending on one’s position and purpose.
Bhīṣma describes a scene of intense, continuous rainfall: thunderous clouds, lightning, and wind obscure the sky so completely that sun and moonlight vanish. This rain is attributed to Indra, and the Nāgas (serpents) become pleased by it.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.