Shloka 19
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
भक्ष्यैरभोज्यैश्न पेयैश्व रसवद्धिर्महा धनै: । माल्यैश्न विविधैर्गन्धैर्युक्त वाष्णेयपार्थयो:
bhakṣyair abhojyaiś ca peyaiś ca rasavaddhir mahādhanaiḥ | mālyaiś ca vividhair gandhair yuktaṃ vāsṇeyapārthayoḥ ||
વૈશમ્પાયન બોલ્યા— વાસુદેવ શ્રીકૃષ્ણ અને પાર્થ (અર્જુન)ના અંતઃપુરમાં નાનાપ્રકારના ભક્ષ્ય-ભોજ્ય, રસાળ અને બહુ મૂલ્યવાન પેય, મહાધન-સંપત્તિ, વિવિધ પુષ્પહાર અને સુગંધિત દ્રવ્યોની સમૃદ્ધ વ્યવસ્થા હતી. તેઓ યમુના કિનારે આવેલા તે રમણીય વિહારસ્થાને પહોંચ્યા પછી, શુભ રત્નોથી અલંકૃત ક્રીડામંડપોમાં ગૃહસ્ત્રીઓ પ્રવેશી; અને પછી સૌએ પોતાની-પોતાની રુચિ મુજબ જળક્રીડા આરંભી.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ordered prosperity of a righteous royal household: abundance is paired with refinement (garlands, perfumes, tasteful recreation). Ethically, it frames enjoyment as culturally regulated and harmonious, not indulgence that disrupts duty.
After reaching a pleasure-ground by the Yamunā, the women of Kṛṣṇa and Arjuna’s household enter the play-pavilions with supplies—foods, rich drinks, garlands, and perfumes—and begin water-sport according to their preferences.